W nocy z czwartku na piątek, na swojej platformie Truth Social, Donald Trump ogłosił, że Stany Zjednoczone wyślą do Polski dodatkowe 5000 żołnierzy. Prezydent USA powiązał tę decyzję wprost z wyborem Karola Nawrockiego, „którego z dumą poparł” i z relacjami łączącymi go z nowym gospodarzem Pałacu Prezydenckiego.
 |
| Źródło: AI/Chat GPT |
Słowa Trumpa natychmiast wywołały pytania o rzeczywisty charakter tej decyzji. Kilka dni wcześniej siły lądowe USA niespodziewanie wstrzymały planowaną rotację ponad 4 tysięcy żołnierzy brygady pancernej, która miała zostać rozmieszczona w Polsce. Co więcej, 1 maja Pentagon zapowiedział wycofanie 5 tysięcy żołnierzy z Niemiec jako część szerszego cięcia amerykańskiej obecności wojskowej w Europie. I właśnie na tym tle pojawia się trumpowski wpis o “dodatkowych” pięciu tysiącach.
To nie jest złośliwość pod adresem Ameryki. To po prostu opis rzeczywistości. Nie wiadomo, czy zapowiedziane przez Trumpa “dodatkowe” 5 tysięcy wojskowych oznacza nowy kontyngent ponad wcześniej planowaną rotację, czy też chodzi o przywrócenie zawieszonego rozmieszczenia. Pentagon nie wydał żadnych szczegółowych wyjaśnień. Trump nie ujawnił skąd mają przybyć żołnierze, kiedy i w jakiej formule.
Polska dyplomacja przez ostatnie tygodnie pracowała na najwyższych obrotach. Rozmowy w Stanach Zjednoczonych, w Białym Domu, Pentagonie i Kongresie — odbyli wiceministrowie obrony Cezary Tomczyk i Paweł Zalewski, a szef BBN Bartosz Grodecki rozmawiał z podsekretarzem obrony USA Elbridge’em
Mamy tu do czynienia z dość charakterystyczną metodą Trumpa: stwarzanie niepewności, wpędzanie sojuszników w nerwowe biegi po waszyngtońskich korytarzach — i finalne ogłoszenie decyzji jako osobistego gestu łaski. W tym przypadku dorzucony jest wyraźny sygnał: decyzja wiąże się ze zwycięstwem Nawrockiego. Polska dostaje żołnierzy, bo wybrała prezydenta, który podoba się Trumpowi. Można to nazwać partnerstwem — można też nazwać protektoratem nowej generacji.
Własna podmiotowość
Nie twierdzę, że decyzja jest zła. Każdy dodatkowy żołnierz NATO na wschodniej flance to realna wartość — odstraszanie mierzy się też cyframi. Ale fetyszyzowanie obecności sojuszniczej kosztem własnej sprawczości to błąd strategiczny, który Polska popełnia od dekad, zmieniając jedynie adres, do którego wysyła petycje.
Polska przeznacza na obronność ponad cztery procent PKB — jest modelowym i żelaznym sojusznikiem , jak powtarzają wszyscy, od Kosiniaka-Kamysza po sekretarza generalnego NATO Marka Ruttego. Tylko że “modelowy sojusznik” nie powinien trząść portkami za każdym razem, gdy Hegseth kręci nosem przy stole w Pentagonie. “Modelowy sojusznik” powinien mieć wystarczający potencjał własny, by nie musieć za każdym razem polegać na czyjejś łasce.
Co nam mówi ta historia
Warto zapamiętać tę sekwencję wydarzeń. Pentagon wstrzymuje rotację. Polskie ministerstwo obrony zapewnia, że “nic się nie dzieje”. Wiceministerowie latają do Waszyngtonu. Wiceprezydent Vance mówi, że rozmieszczenie jest opóźnione. A potem, kilka godzin później, Trump pisze na Truth Social i wszyscy odetchnęli.
Prawdziwa suwerenność polega na tym, żeby nie wpadać w taki kryzys za każdym razem, gdy w Waszyngtonie zmienia się wiatr. Żebyśmy mogli powiedzieć: dziękujemy za żołnierzy, doceniamy, a jeśli ich nie przyślecie — i tak damy radę. Bo mamy własne dywizje, własne rakiety, własny przemysł i własną wolę obrony.
Do tego momentu każda decyzja Trumpa — dobra czy zła, będzie wydarzeniem na miarę trzęsienia ziemi. I będziemy świętować, że ziemia przestała drżeć. Tymczasem u prawdziwych partnerów ziemia w ogóle się nie trzęsie.
Cieszmy się z tych pięciu tysięcy. I weźmy się do roboty, żeby następnym razem nie musieć się cieszyć.
Tekst nie ma na celu nikogo urazić.