19-latek w Ostrołęce, 15-latek w Leszczydole-Nowinach pod Wyszkowem oraz 76 osób zatrzymanych w całym kraju, jedna 37-letnia kobieta zabita – to są realia ostatnich dni i skutki lat ogromnych zaniedbań.
Dramatyczne wydarzenia, z jakimi mieliśmy do czynienia w ostatnich trzech dniach, zostały opisane bardzo szczegółowo przez wiele różnych portali, gazet i telewizji, więc nie będę robił tego tutaj znowu. Postaram się podejść do sprawy od strony podstawowego pytania: dlaczego?
Z góry zaznaczam, że nie jestem żadnym psychologiem ani specjalistą – mam nadzieję, że takie fachowe artykuły się jeszcze pojawią – więc nie należy brać tego, co tu napiszę, za prawdę objawioną, tylko za opinię człowieka, który zwyczajnie obawia się o to, w jakim kierunku idzie polska młodzież. Nie chcę też, żeby ten artykuł był napchany niepotrzebnym patosem, ale temat jest też na tyle poważny, że nie wypada go bagatelizować.
 |
| Źródło: AI/Chat GPT |
Proste odpowiedzi na złożone pytania
Premier Donald Tusk niezwykle łatwo zdiagnozował powody niepokojącego zachowania młodzieży oraz jeszcze łatwiej znalazł na nie receptę. Jak zawsze w takich przypadkach usłyszeliśmy o szkodliwości gier i internetowych filmików. Problem jednak jest bardziej złożony, bo, jak często się zdarza, to nie substancja, a dawka jest szkodliwa. Ani gry, ani internetowe filmiki nie powodują, że dziecko zaczyna naśladować bohaterów takich gier i filmów. Problem pojawia się jednak wtedy, kiedy dziecko nie ma bardzo widocznej granicy pomiędzy światem wirtualnym a rzeczywistym. Gry wideo są obecne w kulturze masowej od jakiegoś czasu, z tą różnicą, że kiedyś były one jedną z form spędzania wolnego czasu przez młodzież, a dziś stają się jedyną formą – to samo tyczy się internetu. Dziecko przede wszystkim musi mieć konkurencyjną alternatywę.
Przestrzeń dla młodzieży
Często narzeka się, że „dzisiejsza młodzież to tylko w domu siedzi”. Narzekają najczęściej ci, którzy pamiętają swoją młodość spędzoną na podwórku pod blokiem. Tylko niech ci wszyscy ludzie zobaczą, jak wyglądały te podwórka, kiedy oni się na nich bawili, a jak wyglądają dzisiaj. Kiedyś był to kawałek trawnika, klepisko albo plac wyłożony betonowymi płytami, a dziś jest to pas zieleni, na który nie można wchodzić, obrośnięty jakimiś krzewami, obsypany kamieniami albo korą, z powyznaczanymi chodnikami, gdzie co trzy metry stoi kolejna ławka. Co dzieci i młodzież mają robić na takim podwórku? Siedzieć na ławce? Dzisiaj przestrzeń miejska stała się głównie wypoczynkowa i skierowana do starszego odbiorcy. Dzisiaj grupka młodych chłopaków, chcąca zagrać w piłkę, nie może zrobić tego pod blokiem, a ten mistyczny orlik, który miał być miejscem do spędzania czasu przez młodzież, najczęściej jest ogrodzony siatką, a na zamkniętej furtce wisi tabliczka z zakazem gry w piłkę – i czym taki chłopak ma się zająć w wolnym czasie?
Oparcie w rodzinie
Kolejne zaniedbanie tyczy się rodziców. Rodziców, którzy nie mają czasu dla swoich dzieci. Rodziców, którzy po pracy wracają zmęczeni do domu i nie mają albo siły, albo ochoty spędzić czasu z dzieckiem. Takie dziecko jest pozostawione samo sobie i, w towarzystwie komputera i telefonu, dorasta wychowywane przez obcych, anonimowych ludzi.
Receptą na te problemy z pewnością nie może być wprowadzenie ogólnej cenzury, a takie pomysły już pojawiły się w przestrzeni publicznej. Przede wszystkim powinniśmy zacząć od siebie, od zadania sobie prostego pytania: czy jestem odpowiedzialny/odpowiedzialna za wychowanie własnego dziecka? Bo choć może to zabrzmi trywialnie, ale tak naprawdę wszystko zaczyna się w domu.
Tekst nie ma na celu nikogo urazić.